چهاردهمین پست

خیلی وقته نیومدم چیزی بنویسم

انگار یادم رفته بود یه جایی دارم که پناه میارم بهش و حرفامو مینویسم و این دنیای گسترده پر پیچ و خمِ مجازی برای من بزرگ و بزرگ تر میشه و من خیالم راحته که کسی اینجا نمیاد تا حرفامو بخونه

کسی از دوستام یا آشناها یا فامیلای و آدم های زندگیم!

من بازم اومدم اینجا چون جاییو ندارم ک برم

میدونی کلی جا هست که آدم بتونه بره ولی مهم اینجاست که من خودم نمیخوام برم

میخوام گم و گور باشم!

میخوام ردی ازم نباشه

هرچند برای کسی چه فرقی داره که من گم و گور باشم یا حضور داشته باشم?!

اصلا من همین الانشم گم و گورم و فراموش شدم!

شنیدی میگن یه روزی تو این دنیا آخرین نفری که تورو میشناخته هم از دنیا میره و تو برای همیشه فراموش میشی?!

انگار که من زودتر فراموش شدم

نمیدونی این روزها چقد آدم ها به اینکه به زندگی دیگران نباید کاری داشته باشیم اهمیت میدن! یعنی مثلا براشون مهمه تو چی میخونی یا چه هدفی برای آیندت داری یا مثلا درحال حاضر داری چیکا میکنی ولی براشون مهم نیست که حالت واقعا خوبه یا نه?!

حتی نزدیک ترین دوستات هم دغدغه تورو ندارن

بعد اسم این رو نمیشه فراموش شدن گذاشت?!

حتما باید دویست سال بگذره تا آخرین نفری که منو میشناسه از دنیا بره تا فراموش شم!!

*مهدیه