سلام
انقدر ناراحتم که نمیشه براش حدو مرز گذاشت
من واقعا ستاره ای ندارم تو آسمون?!
واقعا هیچ جایی ندارم تو این کهکشان?!
هیچ جایی برای من تو این سیاره نیست?!
کاش منم مث شازده کوچولو یه سیاره کوچولو داشتم
که هروقت دلم گرف میتونستم تو یه روز ۴۳ بار غروب آفتاب رو ببینم و ۴۳ بار گریه کنم...
کاش منم مث شازده کوچولو به آسمون نگا میکردم و حس میکردم به یه جایی اون دور دورا تعلق دارم و یه روز برای رسیدن به سیارم دست به مردن میزدم...
ولی من نه سیاره ای دارم
و نه به این جایی که هستم تعلق دارم...
من خونم کجاست!?!
برچسب:
نویسنده: دانیال اسدی